Αναβλητικότητα τέλος! Η ώρα είναι τώρα!

Αναβλητικότητα τέλος! Η ώρα είναι τώρα!

Η αναβλητικότητα είναι μια συνήθεια που κάποια στιγμή μας έχει ταλαιπωρήσει όλους. Πώς να κατηγορήσεις κάποιον, όμως, ότι δε καταφέρνει να συγκεντρωθεί, όταν έχει να αντιμετωπίσει τόσο άγχος, αλλά και τόσους περισπασμούς; Ακριβώς επειδή είναι χαρακτηριστικό της εποχής, έχουν γίνει πολλές έρευνες και μελέτες πάνω στο θέμα, κι έχουν τελικά καταλήξει σε μερικές εύκολες τεχνικές για να αντιμετωπίσουμε την αναβλητικότητα. Η ώρα είναι τώρα, επομένως ξεκινάμε:

1.) Η “τελευταία στιγμή” είναι τώρα

Υπάρχει πολύς κόσμος που συνηθίζει -και περηφανεύεται γι αυτό- να αποδίδει πολύ καλά κάτω από πίεση, αλλά ποτέ άλλοτε. Είναι όλοι αυτοί από εμάς που λένε ότι πχ την παραμονή του event βάζουν παραγγελίες, ελέγχουν αν έχουν αρκετό προσωπικό, κάνουν τηλεφωνήματα για να καλέσουν κόσμο κλπ και παραδόξως, την ώρα του event όλα είναι στην εντέλεια. Σύμφωνα με την έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Psychologican Science, αυτό που μας κάνει αποτελεσματικούς είναι η ανάγκη, γιατί ο χρόνος μας τελείωσε, όμως αυτή η ενεργοποίηση, μας κάνει επίσης αγχωτικούς και συχνά παράλογους.

Η λύση εδώ είναι να βάλουμε μόνοι μας “εμπόδια” στο εαυτό μας, που θα μας βάλουν στο mood “τέλος χρόνου”, χωρίς πραγματικά όμως να έχουμε εξαντλήσει τα περιθώρια. Για τους tech fans, για παράδειγμα, υπάρχει το app StickK, με το οποίο κάνουμε μια συμφωνία γι αυτά που πρέπει να τελειώσουμε, κι αν δε τα καταφέρουμε δεσμεύει το ποσό που ορίσαμε ως “αξία” της συμφωνίας και το δίνει σε φιλανθρωπίες. Αν θέλετε λιγότερο δραστικά και “ακριβά” μέτρα, δοκιμάστε να δεσμευτείτε σε κόσμο για το χρόνο που θα ολοκληρώσετε ένα έργο. Για παράδειγμα, πείτε στο προσωπικό σας “θα σας έχω το πρόγραμμα κάθε εβδομάδας έτοιμο από την προηγούμενη Πέμπτη”.

2.) Κάνε μεγάλα όνειρα και μικρά σχέδια

Είναι πολύ γνωστό ότι το να βάζουμε στόχους είναι στοιχείο παρακίνησης και χωρίς αυτούς το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να μείνουμε στάσιμοι. Μια έρευνα στο Journal of Personality & Social Psychogy  ανακάλυψε ότι το να σκεφτόμαστε γενικά πράγματα που θέλουμε να πετύχουμε έχει θετική επίδραση στο πόσο πειθαρχημένοι είμαστε. Προφανώς και δεν αναφέρεται στη διαρκή ονειροπόληση, αλλά φαίνεται ότι το να οραματιζόμαστε για το μέλλον μας είναι μια καλή συνήθεια. Όμως, όταν τα σχέδιά μας γίνονται πολύ μεγάλα κι επιβλητικά, καταλήγουν να είναι τρομακτικά, κι αυτό είναι το αντίθετο αποτέλεσμα από το επιθυμητό. Σκεφτείτε κάποιον που θέλει να κάνει ανακαίνιση στο ξενοδοχείο του και ενθουσιάζεται με την ιδέα, με το αποτέλεσμα, με το πόσο θα αρέσει στους πελάτες του. Και μετά συνειδητοποιεί ότι για να γίνει η ανακαίνιση πρέπει να εμπλακούν δεκάδες άτομα, να κάνει ατελείωτες συναντήσεις, να βρει κεφάλαια, να διαλέξει χρώματα, έπιπλα κλπ κλπ κλπ. Στο τέλος, το ίδιο το όραμα έχει γίνει πηγή άγχους, και κάπου εκεί ευδοκιμεί η αναβλητικότητα (θα σκεφτεί, “καλά άστο για το χρόνου).

Η λύση εδώ είναι να κάνουμε μικρά σχέδια- να σπάμε το μεγάλο όνειρο σε μικρά βήματα και να ασχολούμαστε με ένα τη φορά. Στην περίπτωση παραπάνω, το πρώτο που πρέπει να διευθετηθεί είναι μια σειρά συναντήσεων για να αξιολογηθεί το έργο της ανακαίνισης. Αυτή τη στιγμή ούτε τα έπιπλα, ούτε τα χρώματα έχουν καμιά σημασία. Αφού γίνουν οι συναντήσεις, τότε θα ασχοληθούμε με το επόμενο βήμα και μ’ αυτό μόνο. Αυτή η μικρο- λογική κάνει τα μεγάλα projects πιο εύκολα στη διαχείριση, κι επειδή αυτό που τελικά έχουμε να κάνουμε κάθε μέρα δεν είναι τόσο τεράστιο και τρομακτικό, μπορεί τελικά να γίνει.

3.) Άλλαξε κατεύθυνση

Αυτό που παθαίνουμε συχνά είναι επειδή δε θέλουμε να ασχοληθούμε με κάτι συγκεκριμένο, να καταλήγουμε τελικά να μην ασχολούμαστε με τίποτα- και μετά να νιώθουμε ενοχές για τη μέρα που πήγε χαμένη. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι να αλλάζουμε κατεύθυνση προς οτιδήποτε παραμένει σχετικό με τη δουλειά μας και μας είναι πιο ευχάριστο. Ας υποθέσουμε ότι κάποιος έχει να ετοιμάσει sales reports για να υπολογίσει την κατανάλωση του μήνα, αλλά δεν είναι καθόλου σε διάθεση να ασχοληθεί με νούμερα. Οκ, ας είναι. Τουλάχιστον όμως, ας ασχοληθεί να απαντήσει τα emails που περιμένουν, ή να ετοιμάσει μια παρουσίαση. Εδώ, όπως λέει και η έρευνα, ένα πράγμα μόνο θέλει προσοχή: Συχνά η συμπεριφορά μας είναι αυτόματη, λειτουργούμε σα ρομπότ και καταπιανόμαστε με πράγματα απλώς από συνήθεια. Είναι πολύ συχνό να ανοίγει κάποιος το Facebook απλώς γιατί έχει συνηθίσει να το κάνει, ή να πηγαίνει στο διπλανό γραφείο για συζήτηση. Όταν ανακατευθύνουμε την προσοχή μας από αυτό που βαριόμαστε να κάνουμε, πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι είναι προς τα κάτι που πραγματικά σχετίζεται με τη δουλειά και το στόχο μας.

4.) Εντόπισε τους 4 πυλώνες της αναβλητικότητας

Σύμφωνα με διάσημη σχετική έρευνα, η αναβλητικότητα είναι αποτέλεσμα 4 παραγόντων (άρα αντιμετωπίζοντας αυτούς θα απαλλαγούμε κι από αυτήν)

  1. Η δουλειά δε μας φαίνεται σημαντική: Με ότι θεωρεί ο καθένας ως σημαντικό βέβαια, διότι αυτό είναι εντελώς υποκειμενικό. Το θέμα είναι ότι όταν πρέπει να κάνουμε κάτι που είναι βαρετό ή αδιάφορο, μπορούμε να το συνδυάσουμε με κάτι άλλο που μας είναι πιο ευχάριστο, για παράδειγμα να πούμε “Θα συμπληρώσω αυτές τις λίστες, αλλά θα το κάνω με το laptop στην παραλία”. Γι αυτούς που αυτό δε πιάνει, προτείνουμε την τεχνική που αναφέραμε παραπάνω στο σημείο 1.
  2. Η προσωπικότητά μας: Δυστυχώς παίζει ρόλο, γιατί στον καθένα αρέσουν ή δεν αρέσουν διαφορετικά πράγματα. Οπότε εδώ, επειδή πιο εύκολα ελέγχουμε το περιβάλλον γύρω μας απ’ ότι τον εαυτό μας, η λύση είνα να περιορίσουμε εκ των προτέρων τους περισπασμούς. Αν ξέρουμε, ας πούμε, ότι όποτε βρισκόμαστε μπροστά σε τηλεόραση, μέσα σε 10 λεπτά έχουμε απορροφηθεί, ξεκάθαρα δε ξεκινάμε να δουλέψουμε κοντά στην τηλεόραση. Αν είναι κάποιος συνάδελφος που μας διακόπτει και μας παρασύρει σε συζητήσεις, απομονωνόμαστε και εκ των προτέρων του λέμε “Για την επόμενη μια ώρα κάνε πως δεν είμαι εδώ” 🙂
  3. Οι προσδοκίες: Όταν κάτι θεωρούμε ότι δε μας δυσκολέψει, συνήθως δε το αναβάλουμε. Από την άλλη, πολλές φορές η σκέψη και μόνο ότι πρέπει να κάνουμε κάτι μας τρομάζει περισσότερο από την ίδια τη δουλειά. Εδώ ισχύει ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, γι αυτό καλύτερα να επικεντρωθούμε στο πώς θα κάνουμε το πρώτο βήμα και τίποτα περισσότερο. Είναι σα να αποφεύγεις να τηλεφωνήσεις σε ένα νέο πελάτη γιατί φοβάσαι την εξέλιξη- ενώ στην πράξη, το δύσκολο είναι να πάρεις το νούμερο. Μόλις σου απαντήσει, ξέρεις τι να κάνεις.
  4. Ο φόβος της αποτυχίας: Είναι η κλασσικότερη αιτία πίσω από την αναβλητικότητά μας- φοβόμαστε ότι αυτό που θα κάνουμε δε θα έχει καλό αποτέλεσμα ή ότι δε θα είμαστε όσο καλοί θα θέλαμε. Αυτό εδώ, είναι προσωπικό θέμα αυτοπεποίθησης, κι έχουν γραφτεί άπειρα, που φεύγουν κι έξω από το σκοπό αυτού του blog post. Μια υπενθύμιση μόνο: Ποτέ, τίποτα σπουδαίο δεν έγινε μέσα στο comfort zone μας…

5.) Ξεκίνα και κάντο

“Χωρίς φόβο. Χωρίς περισπασμούς. Η ικανότητα να αφήνεις αυτό που δε μετράει πραγματικά να γλιστράει μακριά σου”.

Και την κάνουμε την αναφορά στο Fight Club γιατί είναι σημαντική, όταν μιλάμε για αναβλητικότητα. Συχνά, αυτό που πολλοί παθαίνουμε είναι να συγκεντρώνουμε τόσα πολλά, που στο τέλος είναι αδύνατο να τα προλάβουμε όλα. Είναι σχεδόν ταλέντο να ξέρει κανείς να ξεχωρίσει τα σημαντικά από τα επείγοντα κι από τα υπόλοιπα, και να αφήνει ότι δεν είναι σημαντικό. Εξάλλου, σε κάθε επιχείρηση, κάτι που δεν είναι σημαντικό για μια θέση είναι σημαντικό για κάποια άλλη, επομένως η ίδια η δομή μας προφυλάσσει από τους κλέφτες του χρόνου μας. Και, μπορεί να ακούγεται εγωιστικό, όμως πρώτα απ’ όλα ο καθένας πρέπει να πάρει σωστές αποφάσεις για τον εαυτό του, πριν μπορέσει να πάρει για τους άλλους…

Πηγή: Puressence Ltd

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *